ST. PETERSBURG, ROSJA
Tatjana?
Witaj, kochana.
Cała się trzęsiesz.
- Gdzie twoje bagaże? - Yuri, boję się.
- Tyle razy o tym mówiliśmy. - Bardzo się boję. A ty nie?
Porozmawiajmy o tym w samochodzie. Musimy się śpieszyć.
Mój mąż mnie zabije. Zabije nas oboje.
Kiedy uciekniemy, nic już nie będzie nam w stanie zrobić.
Ale to pułkownik SVR, wyszkolony zabójca.
Czy ty naprawdę myślisz, że pozwoli nam odejść?
CIA nas ochroni. Zaufaj mi.
W Stanach będziemy bezpieczni.
Znacznie bardziej niebezpiecznie byłoby zostać w Rosji.
Nie mogę tego zrobić, Yuri.
Nie dzisiaj.
Co? Jak to "nie dzisiaj"?
Nawet nie powinnam tu teraz być.
KEYKINO, ROSJA 4,2 KILOMETRA OD FINLANDII
Gdzie on jest?
Dobry wieczór.
Coś nie pasuje. Miał przecież tu być.
Kuchnia otwarta?
Zupa. Kiełbasa. Kapusta.
Dwa razy proszę.
I wódkę.
Do widzenia.
Spokojnej nocy.
- Może masz rację. - W sprawie czego?
Że coś tu nie pasuje.
Odsuń się od okna.
Nie mogą nas wziąć żywcem. Zbyt wiele wiemy o Yurim.
A co, jeśli to on nas wystawił?
Jesteście otoczeni. Wiemy, że jesteście z CIA.
Nie ma ucieczki.
Macie 30 sekund, żeby się poddać.
- A jeśli to nie on? - Jak by mogło do tego dojść?
- Dwadzieścia pięć. - A co, jeśli go zwinęli?
- A co, a co. - Naprawdę chcesz umrzeć?
- Dwadzieścia. - Jeśli Yuri nadal żyje...
- Chcesz umrzeć. - ...musimy go chronić.
- Piętnaście. - Nie rób tego. Proszę.
- Joan. - Dziesięć.
Musi być z tego jakieś inne wyjście.
Pięć.
Cztery.
- Obyś miał rację. - Trzy.
Dwa.
Nie mogę. Przepraszam.
Kto pilnuje Małego? Rem, znów zaspałeś?
Hej.
Co to było, do diabła?
Spokojnie, chłopcy. To tylko gra.
- A co ci jest? Jakaś kontuzja? - Dobrze się bawimy, prawda?
Prawda.
Proszę podać nazwisko i tytuł służbowy.
Gretchen Lareau. Zastępca szefa placówki w Moskwie.
Czy rozumie pani, że wszelkie sprawy tej izby są objęte klauzulą tajności?
Rozumiem.
Pani Lareau, czy dwaj oficerowie CIA,
których zabito w Rosji dziś rano, raportowali do pani?
Tak jest.
A co robili w...?
Keykino. Mieli tam spotkać się z agentem,
który prosił o wydobycie go z Rosji.
- Agentem? - Z SVR,
rosyjskiego wywiadu.
Yuri.
- Chciał uciec na Zachód? - Tak jest.
A jakie zalety posiadał Yuri?
Podobno zna tożsamość i zadania
ponad 300 rosyjskich agentów w Stanach.
- A kto namówił go do ucieczki? - Ja.
- Od jak dawna? - Od 14 miesięcy.
- To dlaczego...? - To dlaczego...? Przepraszam.
Dlaczego nie było pani w Keykino na przejęciu go?
Ponieważ musiałam być w Langley na naradzie dyrektorów.
Sama pani przygotowała jego wydobycie i pojechała do Waszyngtonu?
Yuri znał Pulowskiego i McFaddyen.
- Ufał im. - Albo tak pani tylko sądziła.
Czy mógł ich wrobić Yuri?
Pani Lareau?
Wszystko możliwe.
Ale jeśli on ich wystawił, to znaczy, że zrekrutowała pani podwójnego agenta.
Jestem tego świadoma.
Co oznacza, że teraz ktoś musi go ponownie odnaleźć.
Przecież gramy mecz. Dokąd idziecie?
Koniec meczu, chłopaki.
Ja się tym zajmę. Wydobrzej.
- Oby kontuzja szybko przeszła. - Duchem będę z wami.
Nie opuściłeś meczu od czasu operacji migdałków, kiedy miałeś 6 lat.
Wyrostka, i miałem 9.
Dobra, i co teraz?
Nic. Nic mi nie będzie.
Chodź, chcę ci coś pokazać.
Witaj, Edna.
Witam, pastorze.
Przepiękne kwiaty.
Keshawn Willis, lat 13, zabity w wojnie gangów w czwartek.
Gang z 52nd Street ma nowego przywódcę.
Dzieciaki to dla nich tarcze strzelnicze.
- Wiesz, kto to? - No jasne.
- Rozmawiałeś z glinami? - Co?
Z policją. Czy powiedziałeś policji?
Daj spokój, przecież to bez sensu.
Ja już się nie zajmuję tym, o co mnie prosisz.
John, przecież to ja proszę.
- I wiesz, że nie powinieneś... - To ja, twój starszy brat. Rodzina.
Skończyłeś?
Miał 13 lat.
Rozumiem.
Wierz mi. Rozumiem.
Ale trzeba to załatwić w ramach systemu.
Czy to mam powiedzieć dziś na pogrzebie?
A nie powinieneś się modlić na pogrzebie?
ST. PETERSBURG, ROSJA
Hej, mówisz po angielsku?
Proszę, puść mnie.
Idziesz z nami.
Broń.
Ma żyć.
- "Yuri" to prawdziwe imię czy pseudonim? - Prawdziwe.
- Kim jesteście? CIA? - Chciałbyś.
Nie miałem nic wspólnego z tym, co się wydarzyło w Keykino.
- Dlaczego się nie zjawiłeś? - To długa historia.
To opowiedz nam w skrócie.
To sprawa osobista i skomplikowana.
Mamy ogon.
Błagam, Boże...
- FSB. - Są z tobą?
Nie, nie mogą mnie zobaczyć.
Dowiedzieli się o mnie.
Teraz i mnie zabiją.
- O czym się dowiedzieli? - Że próbowałem uciec.
Zginęli oficerowie CIA. Langley twierdzi, że ich wystawiłeś.
Wcale nie. Przysięgam na...
Wiedzieli o dwójce oficerów CIA i znali miejsce spotkania.
- Dlaczego nie wiedzieli o tobie? - Nie wiem, ale teraz już wiedzą.
Miał na kogoś przysiąc. Dowiedzcie się, na kogo.
Sierra, mówi Zero, pytanie.
- Może za sekundę? - Przyjęłam.
- Dwanaście minut do Foxtrot Oscar. - Przyjęłam. Czekamy.
- "Foxtrot Oscar"? Co to jest Foxtrot...? - Twój samolot stąd.
Nie mogę wyjechać z Rosji.
Myślałam, że jednak chcesz uciec.
Ja się tym zajmę.
Dawaj tu swój tyłek z powrotem!
Zastrzelenie rosyjskich agentów na rosyjskiej ziemi to akt wojny.
- Mówię ci, pogrywa z nami. - Wcale z wami nie pogrywam.
Zero, mówi Romeo. Jedziemy do wozu.
Chcę wyjechać z Rosji, ale teraz nie mogę.
Dlaczego?
Nie bez mojej dziewczyny.
Twojej dziewczyny?
W aktach CIA nie ma wzmianki o żadnej dziewczynie.
Nie, bo to żona mojego dowódcy.
Pułkownika Sergeia Kuznikova.
I chciałeś nią sprawić CIA niespodziankę?
Stchórzyła w ostatniej chwili i nie chciała jechać do Keykino.
Czy ktoś wierzy w te bzdury?
Nie mogła. Mówię prawdę.
Przysięgam na Tatjanę...
To jej imię, Tatjana.
Przysięgam na jej życie.
Odłożyć wydobycie. Czekać na dalsze instrukcje.
- Co? - Słyszałeś. Jeszcze nie skończyliśmy.
Yuri ma romans z Tatjaną Kuznikov?
Nie wiedziała pani?
- Nie. Wcale. - Może to ona stanowi problem.
Kuznikov ją użył, żeby dotrzeć do Yuriego. Trochę wódki, trochę miłości.
A wyobraźmy sobie, że ani Yuri, ani Tatjana Kuznikov
nie odpowiadają za zasadzkę w Keykino.
Kto jeszcze znał tożsamość Yuriego?
Ja, Pulowski i McFaddyen. I to wszyscy.
Czyli nikt na placówce w Moskwie ani też w Langley nie wiedział nic
o Yurim i spotkaniu w Keykino?
Nawet Cy.
Dobra.
Gretchen, będę potrzebować pomocy dla swoich ludzi w St. Petersburgu.
Oczywiście. Cokolwiek trzeba.
A co ci twoi ludzie mają dokładnie zrobić?
- Co pani wie o Kuznikovie? - Kawał drania.
Bandzior, który awansował dzięki torturowaniu Czeczenów.
- Coś jeszcze? - Mamy ręce pełne roboty
z powodu działań Rosjan w Syrii, Iranie i na Ukrainie.
Khalid Murvan, działacz czeczeński,
którego podobno w zeszłym miesiącu porwał, torturował i zabił Kuznikov.
- Skąd to masz? - Od kolesia z niemieckiego wywiadu.
Oszaleliście? Zabiłeś agentów FSB w samym środku St. Petersburga.
- Myślicie, że ujdzie wam to płazem? - Wytrzyj ręce.
Szefostwo mówi, żeby dopaść żonę pułkownika.
Mówisz po czeczeńsku?
Zaraz, nie.
Tatjana... Nie rozumiecie, ona nie...
Mówisz po czeczeńsku? Tak czy nie?
Trochę.
Dobrze. Nauczysz go kilku słów.
- Mnie? - Ciebie.
Potrzebujemy kryjówki, by porozmawiać z Tatjaną.
Takiej, którą tylko pani zna.
Każdy ma taką w zanadrzu.
Na wszelki wypadek.
ST. PETERSBURG, ROSJA
To za Khalida Murvana.
Odłączę alarm, żeby wyglądało na uaktualnienie oprogramowania.
Żadnych podejrzeń. Macie 10 minut.
- Wchodźcie. - Za trzy...
dwa, jeden.
Przyjąłem. Idziemy.
Czekaj.
Weź to. Ona mi to dała.
- Czy Tatjana mówi po angielsku? - Tak, mówi dobrze.
- Mogę coś powiedzieć? - Musimy iść.
- O co chodzi? - Becca.
Proszę...
nie zróbcie jej krzywdy.
Wszyscy znacie Branta Pope'a, dyrektora na Wschodnią Europę.
Czas najwyższy. Siadaj.
Bravo i Victor są na pozycjach.
Jedziemy.
Yuri czeka na zewnątrz. Rozumiesz?
- Jesteście z CIA? - Raczej krewnymi.
- Sprawdzić tablicę. - Wysyłam.
Karol, osiem, cztery, jeden, Henryk.
Nie mogę iść z wami.
- Jasne, że możesz. - Szybko, już.
To pułkownik Kuznikov.
Podobno obserwowaliście budynek SVR.
Może wyjechał z innego miejsca.
Bravo, musimy natychmiast ruszać.
Dobra.
To za Khalida Murvana.
- Nie możemy zabić Kuznikova. - On to wie.
- Za dużo kłopotów. - Też to wie.
Mamy jeszcze jeden problem.
Ona jest w ciąży.
Nie rozśmieszajcie mnie.
Scott, Tatjana. Tatjana, Scott.
Który miesiąc?
Końcówka.
Jak się ma?
W porządku.
Przepraszam za spóźnienie.
Witaj, Brant.
Christina.
Jestem pod wrażeniem. Czyli jesteś tu, by jej pomóc w trudnym momencie?
Jest tutaj, bo go o to prosiłem. To jej regionalny dyrektor.
Coś powinienem wiedzieć?
Wymyśliliście już, jak działa?
Lepiej działa z włączonym zasilaniem.
Wszystko w porządku?
Gdzie jest ten palant?
KRYJÓWKA CIA #XB14, ROSJA
Fałszywy alarm?
Może.
Pozwólcie mi ją zobaczyć.
Dlaczego nie mówiłeś, że jest w ciąży?
Bo myślałem, że wtedy jej nie wyciągniecie.
No tak, to może kosztować życie.
Powiedziałeś jej o Keykino?
Oczywiście.
A co, uważacie, że to ona powiedziała Kuznikovowi?
- Znaczy, mężowi? - Nigdy w życiu. Ona go nienawidzi.
Katuje ją bez powodu.
Wyobrażacie sobie, co by zrobił taki człowiek jak on,
gdyby się dowiedział, że to nie jego dziecko?
Dlaczego wtedy zmieniła zdanie?
Lekarze kazali jej leżeć.
Istniało zagrożenie dla ciąży.
Czy mogę ją teraz zobaczyć?
Co sądzisz?
Myślę, że...
zjawienie się tutaj pułkownika SVR bez żadnego uprzedzenia...
daje do myślenia.
Tak?
Yuri.
Yuri mówi, że Ameryka to piękne miejsce
na dorastanie małej dziewczynki.
- Macie zostawić dzieciaki w spokoju. - A ty kto?
Mam na imię John.
Pa, John.
Zostawcie dzieciaki w spokoju. Mówię po raz ostatni.
Ja mam dwóch.
- Ty? - Jednego.
- Dwóch. - Co?
Zero, mówi Sierra, nadchodzą.
- Znowu. - Daj znać Johnowi.
Uwaga, żadnej komunikacji radiowej. Sytuacja w toku.
Czas wyciągnąć stąd Yuriego i Tatjanę.
- Wstań. - Ostrożnie. Ona ma leżeć.
W pogotowiu.
- Daj mi Oskara Virtanena. - Kim jest Oskar Virtanen?
Agent, nafciarz z Finlandii, który lata do i z St. Petersburgu
co tydzień swoim helikopterem i nikt się go nie czepia.
- Zaufany? - Załatwiłem Harvard dla jego córki.
- Do roboty. - Która linia jest bezpieczna?
Wszystkie.
Ty i ty, do mojego gabinetu.
Szybciej.
Tędy.
Szybciej.
Dobra!
Jest bezpiecznie?
Chodź, jedziemy do Finlandii.
Skurcze są coraz częstsze. Musicie coś zrobić!
Chcesz sam zlikwidować korki, to proszę cię bardzo.
Ja już to brałem. Współczuję ci w bólu, brachu.
W jego bólu?
Masz dzieci?
- Bierz nas stąd, Rem. Jedziemy. - A niech to.
Trzymać się!
O co chodzi, Riley?
Ten Oskar Virtanen...
Zastanawiam się, czy przy wszystkim, co się zdarzyło...
Czy powinniśmy ufać agentom innych ludzi?
Albo innym ludziom. Kropka.
Prawda.
Weszliśmy.
Czy to John?
START
Patrzcie państwo.
Sekrety, które nigdy nie powinny się wydostać z Langley.
- Pochowane na twardym dysku. - To chyba to.
Dobra, mamy.
- Prywatne lotnisko. Brama zachodnia. - Virtanen załatwi ochronę.
Jak?
Potęgą pieniądza, młoda damo. To potęga, szczególnie w Rosji.
Później. Przez telefon.
- Gdzie pani była? - W łazience.
- Kto dzwonił? - Nasza ambasada w Helsinkach.
- Załatwiają karetkę. - Miało być maksymalnie po cichu.
Myślą, że to dla mojego personelu.
Co się dzieje?
I jest też zadłużona po same uszy.
- Choroba matki. - Gdzie to było?
- Na jej komputerze. - Pytam, gdzie był komputer?
- Na biurku. - A co ma w sejfie?
Nie chciałem się za niego brać. Nie wtedy.
Uznałem, że to nam na razie wystarczy.
Są trzy minuty od lotniska.
Virtanen czeka w helikopterze. Silniki włączone. Ochrona bierna.
To właśnie potęga pieniądza.
Sierra, mówi Zero.
- Sierra, mów. - Robimy to wedle zasad.
Nie potrzeba nam kolejna Srebrenica.
Sierra, przyjąłem, koniec.
- Co się stało w Srebrenicy? - Nic dobrego.
Masz legitymację SVR przy sobie, Yuri?
SVR. Wyłączyć ten hałas.
Potrzebuję dwóch ochotników.
Najchętniej trzeźwych.
Zero, tu Victor, zbliżamy się do lotniska.
Zasadzka.
A niech to!
Rosyjskie wojsko na nas czekało.
Naprawdę chce pani wiedzieć, co się stało w Srebrenicy?
Dopadliśmy kreta.
- Gdzie to znaleźliście? - Na pani komputerze domowym.
Włamaliście się do mojego domu?
Najpierw sprzedano Rosjanom dwójkę oficerów CIA,
potem prawie ta katastrofa w domu Kuznikova,
no i wreszcie fiasko w kryjówce, którą nam pani podała.
Włamaliście się do mojego domu i komputera,
i podrzuciliście te pliki.
- Nie zrobiliśmy tego. - Sprawdźcie mnie wariografem.
Wariografem?
Jest pani w tym szkolona.
- No to chcę prawnika. - Jeśli tak pani chce to rozegrać.
I to za godzinę, a nie za trzy dni.
Proszę wierzyć, my też się śpieszymy.
- I co teraz? - Może pan powinien z nią spróbować.
- Jasne, mogę. - A co z udzielaniem jej pomocy?
To twoi ludzie są w kropce w Rosji.
Mnie szkolili, że ci w akcji mają pierwszeństwo.
Racja. Do roboty.
Dobre wieści są takie,
że twoja żona właśnie rodzi.
A jeszcze lepsze, że to nie twoje dziecko.
Jedź.
PRZESŁUCHANIE
- Gretchen. - Brant, to jest...
- Nie zrobiłam tego. - Wiemy.
- Co? - Wyjdź z pokoju, Gretchen.
A ty siadaj, Brant.
- Co takiego? - Bardzo proszę.
- Jestem regionalnym dyrektorem... - Siadać.
Jeśli Gretchen sprzedała swych własnych agentów,
czemu nie sprzedała też Yuriego? Przecież to bez sensu.
Co oznacza, że ten, kto ich sprzedał,
nie znał tożsamości Yuriego.
Przecież znaleźliście w jej domu tajne wiadomości CIA.
Przecież mieli plany, rozkazy i raporty przeznaczone
- dla agentów na placówce w Moskwie. - Serio?
Od kogoś, powiedzmy, jak dyrektor regionalny.
- Szukasz po ciemku, co? - Jeśli Gretchen brała pieniądze,
żeby opłacić rachunki medyczne matki, dlaczego ma takie długi?
I po co zostawiać takie dokumenty w komputerze, na biurku,
- skoro ma się sejf? - Ją musisz spytać.
Ja mam ludzi w terenie i czas mi się kończy.
Nawet nie brałem udziału w tej operacji, póki...
Póki Kuznikov nie zjawił się w domu dokładnie na czas.
Gretchen zaczekała, żeby nie być jedyną podejrzaną. Jest sprytna.
To dlaczego nie obwinia ciebie?
Zdrada idzie na pierwsze strony gazet, Brant.
Nie tylko oznacza koniec twojej kariery,
ale rujnuje całą rodzinę, i to na pokolenia.
Przecież masz syna, Roberta.
Czy Robert przeżyje taki wstyd?
Siadaj.
To bystry chłopak, ten Robert. Czeka go świetlana przyszłość.
Chyba że ten rodzaj postępowania jest dziedziczny.
Ale możemy mu na razie zaufać.
Czyli albo rozgłoszę twoje aresztowanie,
i będziesz obserwował, jak świat wali się Robertowi pod nogami, albo...
Co to takiego?
Przyczyny naturalne.
Masz dwie minuty na decyzję.
Nie możesz tego zrobić.
Dla swoich ludzi w terenie?
Żartujesz sobie?
Nawiązać łączność z naszymi. Dopadliśmy kreta.
Dlaczego, Brant?
Forsa. Potęga pieniądza.
Robert jest ode mnie silniejszy.
Wdał się w matkę. Da sobie radę.
Miejmy nadzieję.
To nieszkodliwe.
Sól fizjologiczna.
Nie.
Przecież się umówiliśmy.
Proszę!
GRANICA ROSYJSKO-FIŃSKA
Weź ją za rękę.
Dokumenty proszę.
Żona w porządku, pułkowniku?
Tak. Chodzi o dziecko.
Niewygodnie mi siedzieć.
Muszę sprawdzić papiery wszystkich.
Nie widzicie, że mi się śpieszy?
To sprawy SVR.
Jak się nazywacie? Napiszę raport.
Dlaczego ja?
Modliłem się o wyjście...
i On dał mi ciebie.
Szczerze wierzyłem, że zostawiłeś tamto życie lata temu.
Wierzyłem.
Problem w tym, że nie wierzysz, że i ja je zostawiłem.
To nieprawda.
Ja nie jestem odpowiedzią na twoje modlitwy, George.
A wiesz, dlaczego?
Bo chyba coś się źle modlisz.
Modlisz się jak jakiś gówniany hipokryta.
Może powinieneś się przestać modlić o jakieś rozwiązanie
i spróbować sam się nim stać.
Gotowy do odjazdu?
Naprawdę masz dzieci?
Tak.
To powód, dla którego wykonuję tę robotę.
Jesteś szalony.
A to drugi powód.
Tekst polski: Roman Czarny